Tessa, 25 oktober 2009
Nederland , Tilburg

E-zine artikel

Sorry voor de late reactie, ik snap dat sommigen van jullie ongeduldig worden, maar in dit Nederlandse landje leven we zo volgens de klok, dat niet alles te realiseren valt binnen de ge-hoopte periode....

Maargoed...bij deze...het bericht wat ik over de exchange heb geschreven voor het e-magazine van Togetthere, wegens tijdgebrek. Het zal echt nog aangevuld worden, later dit jaar. Ook houd ik jullie graag op de hoogte van het lesmateriaal wat n.a.v. de reis in ontwikkeling is. (Hier zijn ook foto's van mij voor gebruikt! jeuj!)

Voor nu, het artikel...

Achttien studenten, binnen het project hetzelfde doel, maar opgegroeid in twee verschillende landen met verschillende achtergronden met andere normen en waarden. Dit alleen al beloofde ons een speciale ontmoeting op te leveren.

Aankomst in Ghana

Eind april werden wij verwelkomt op het vliegveld van Accra, de hoofdstad van Ghana. Beland in de neusdruppel van Afrika, in het donker, brak het zweet ons direct uit door de drukkende atmosfeer en niet te missen kwikhoogte. Bij het volgende daglicht konden we eindelijk kennis maken met onze omgeving, bestaande uit rode zandwegen, tropisch groen en schattige shops langs de kant van de weg met namen als ‘Jesus’ blood’.
In de kennismakingsronde kwamen de eerste verschillen al aan de orde: Het feit dat onze Martin samenwoonde en een kind had, maar verderop in dit jaar pas ging trouwen, zorgde voor een paar vreemde blikken bij onze Ghanese vrienden.
De Ghanees Moses ontweek mij de eerste dagen. Ik was het spoor beister. Mijn buddy Sarah ging op onderzoek uit, Moses bleek mij niet te vertrouwen vanwege mijn tattoo’s en lippiercing in combinatie met mijn zwarte haar en blauwe ogen. Ik leek gestuurd door de duivel. Na even wennen waren we even goede vrienden.
Sarah wilde echt alles voor me doen. Als ik nieste, zei ze “sorry”, als ik even voor me uit staarde, vroeg ze of alles goed met me was. Een echte ‘mama’ dus.
Wij mochten een kijkje nemen bij een project van Agreds, een ontwikkelingsorganisatie die zorgde voor de stammen in de Bimbilla-regio. We zagen hoe scholen werden voorzien van drinkwater, en stammen zelfonderhoudend werden door de aanleg van kleine landbouwgronden met irrigation-dripping-systems.
Stamhoofden nodigden ons uit voor discussies over cultuurverschillen (“You guys are not very smart, you only get one wife? hahaha”) en in het Witchcamp hoorden we hoe de tijd stil stond en vrouwen werden verstoten op verdenking van hekserij.
In Ghana hebben we veel vrienden gemaakt, met name de guinnyfowel (een plaatselijke kleine kalkoen) die na een middagje knuffelen op mijn bord terecht kwam, zal ik nooit vergeten. Het is een cultuur van familie en vriendschap, en niet zo een einzelgangers-fenomeen als Nederland.
We hebben veel armoede gezien, maar ook hoe er hier iets aan gedaan kan worden.
De kerk heeft ontzettend veel invloed, meer dan de overheid. Kerkelijke ontwikkelingsorganisaties kunnen daarom meer betekenen dan ontwikkelingshulp vanuit de overheid.
Op die ene nacht ijlen en koorts na, was het project tot hier toe al helemaal geslaagd.

Welkom in Nederland

En toen stonden de Ghanezen in september ineens in Nederland! Tijd om ze een inkijk in onze snelle tijdbom-leventjes te geven.
Onze vrienden en vriendinnen brachten de Ghanese cultuur mee: we werden bij de eerste ontmoeting alweer overspoeld met cadeaus.
Het was interessant om nu in ons Guesthouse in Utrecht drie culturen bij elkaar te zien: Ghanese, Kirgizische en Nederlandse studenten konden samen praten over de mogelijkheden van ontwikkeling. Er zijn in een paar dagen tijd serieuze ideeen geboren voor bijvoorbeeld een toeristenprogramma om de landen een inkomstenbron en werk te bieden.
Daarnaast hebben wij de buddy’s ook een kijkje laten nemen in onze levens. Zo heb ik Sarah, Kemi en Abena meegenomen naar mijn kamer in Tilburg, en mijn ouders in Zeeland. Mijn moeder was gelijk de queenmother en ook voor mijn vader hadden ze ontzettend veel respect, ze voelden zich ook gelijk erg thuis, om mijn genante babyfoto’s kon daarom wel gelachen worden. De hond was in het begin wel angstaanjagend, de kermis was niet zo een succes (eng!), maar een les in Taekwondo en een bezoek aan de Efteling waren geniaal. De gebouwen in Rotterdam vond Kemi imponerend en ze heeft bij mij thuis voor het eerst in haar leven een stofzuiger en een swiffer gebruikt.
Ik heb geen idee hoe imponerend Nederland voor hen moet zijn geweest, misschien wel net zo imponerend als Ghana voor mij. Wat ik wel weet, is dat er vriendschappen voor het leven zijn gesloten en ik op alle bruiloften mag komen.
Toen de Ghanezen en Kirgiziers weer in het vliegtuig terug naar huis zaten, was dat het einde van ons meeting development-project, maar het begin van vele vriendschappen die met een beetje inzet van ieder, oprecht veel teweeg kunnen brengen.

Tessa Persijn (teamlid van ‘the Bimbilla’s’: Sarah, Kemi, Janneke en Tessa)

Wil je goedkoop naar het buitenland bellen? Bel dan via HalloBuitenland.nl